Het boek van uw moeder, of van uw vader.

Ik was tweeëntwintig en had een fiets die veel te groot voor me was, tweedehands gekocht van een student die terugging naar Bretagne en die hem me liet voor de prijs van een treinkaartje. Het zadel stond te hoog, de bel deed het niet meer en het mandje zat vast met ijzerdraad. Ik was er dol op. Het was het eerste wat ik in Parijs bezat, behalve mijn koffer.

Elke ochtend fietste ik dwars door de stad naar het kantoor in de rue de Rivoli. Ik ging de rue Mouffetard af terwijl ik met twee voeten remde, reed langs de Seine, en kwam altijd te laat aan, met rode wangen en mijn haar alle kanten op. Madame Perrin, de afdelingschef, keek naar de klok, dan naar mij, en zei niets. Ik denk dat ze me wel mocht. 's Middags aten we onze boterhammen op een bankje in de Tuilerieën, en dan vertelde ze me over de oorlog, die ze had doorgebracht met het naaien van parachutes.

Op die fiets heeft jullie vader me voor het eerst gezien, op een ochtend in april, op de hoek van de rue Monge. Hij stak over zonder te kijken, met een krant onder zijn arm, en ik weet niet meer wie van ons tweeën als eerste stilstond. Hij heeft altijd beweerd dat hij degene was die remde. Dat is niet waar: ik was het, en ik viel er bijna af. Hij hielp me de ketting er weer op te leggen, met handen zwart van het smeer, en hij kwam zelf ook te laat op zijn werk.

De zaterdag daarop stond hij op dezelfde hoek op me te wachten. Hij had croissants meegebracht, en een schroevendraaier voor de bel. Die heeft het daarna nog jaren gedaan. De fiets hebben we gehouden tot de verhuizing naar Zeeland; daarna bleef hij in de schuur staan, en daar hebben jullie, de kinderen, op leren fietsen, de een na de ander.

Als ik aan dat jaar terugdenk, zie ik niet het kantoor voor me, en zelfs niet jullie vader op die hoek. Ik zie de rue Mouffetard om half acht 's ochtends, de marktkooplui die hun kisten uitstalden, de geur van brood en vis door elkaar, en mezelf die “opzij!” riep omdat ik geen bel had. Het voelde alsof de hele stad een stap opzij deed om mij door te laten.